நம் கவனம் 50 விநாடிக்கு மேல் நீடிக்காதா?

நீங்கள் எப்போதாவது உங்களால் எவ்வளவு நேரம் ஒரே விஷயத்தில் கவனம் செலுத்த முடிகிறது என்று யோசித்ததுண்டா? இந்தக் கேள்விக்குப் பெரும்பாலானவர்களின் பதில் „சில நிமிடங்களும் கூட இல்லை“ என்பதே ஆகும. அறிவியல் இன்னும் அதிர்ச்சியூட்டும் பதிலைத் தருகிறது. ஒரு மனிதன் சராசரியாக 50 விநாடிகள் மட்டுமே கவனத்தை காக்க முடிகிறது. அதற்குப் பிறகு, ஒரு தொலைபேசி ஒலி, சமூக வலைத்தள அறிவிப்பு, அல்லது அடுத்த சின்ன சறுக்கல் மனதை கடத்திச் செல்கிறது.

இது சோம்பலின் விளைவல்ல. ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக, நமது மூளை சூழலை அடிக்கடி சோதனை செய்யப் பழகியது. காடுகளில் ஆபத்து வந்தால் உடனே சிந்திக்க வேண்டியிருக்கும். இன்று அந்த பழைய பழக்கம் புதிய வடிவம் எடுத்துள்ளது. வனவிலங்குகளின் கர்ஜனையைப் பார்க்காமல், “பீப்”, “டிங்” எனும் அறிவிப்புகள் நமது கவனத்தைப் பிடிக்கின்றன.

ஆனால் இதில் இன்னும் சுவாரசியமான உண்மை ஒன்று உள்ளது. புதிய விஷயம் எதையும் பார்த்தால், டோபமின் என்ற “பரிசு ஹார்மோன்” மூளையில் பாய்கிறது. அந்தச் சிறு வெடிப்பு நம்மைத் தற்காலிக உற்சாகத்தில் மூழ்கடிக்கிறது. ஆனால் இதை அடிக்கடி அனுபவிக்கும்போது, மூளை அதற்கே அடிமையாகிவிடுகிறது. நிம்மதியான ஆழ்ந்த கவனம் மறைந்து, பல்லாயிரம் திசைதிருப்பல்களுக்கு அடிமையாகிறோம்.

இருப்பினும் நம்பிக்கையுண்டு. நம் மூளை தன்னை மீண்டும் பழக்கப்படுத்திக் கொள்ளும் திறன் கொண்டது. சிறிய இடைவேளைகள் கூட அற்புதம் செய்கின்றன. 5 நிமிட நடைப்பயணம் மூளைக்கு “ரீசெட்” பொத்தானாக வேலை செய்கிறது. “போமோடோரோ” முறை, அதாவது 25 நிமிடம் கவனமாக வேலை, அதன் பின் ஓரிரு நிமிட ஓய்வு, மூளையின் இயற்கை ஓட்டத்தோடு ஒத்திசைவாக உள்ளது.

அதை விட சுவாரசியமான ஆய்வுகள் சில இருக்கின்றன. “பைனோரல் பீட்ஸ்” எனப்படும் ஒலி அலைகள், மூளையின் அலைவரிசையை ஒரே நிலைக்கு கொண்டு வந்து, கவனத்தை நீண்ட நேரம் தக்க வைத்திருக்க உதவுகின்றன. ஒருவேளை உங்களின் ஹெட்போனே ரகசிய ஆயுதமாக இருக்கலாம்.

தூக்கமின்மை கவனத்தைப் பெரிதும் சிதைக்கிறது. மன அழுத்தம் கார்டிசோல் எனும் ஹார்மோனை அதிகரித்து, நினைவையும் கவனத்தையும் பாதிக்கிறது. விளைவாக, மெதுவான வேலை, அதிக பிழைகள், குறைந்த படைப்பாற்றல்.

ஆனால் இது எல்லாவற்றிலும் நல்ல செய்தியும் உள்ளது: கவனம் என்பது ஒரு தசை போல. அதை பயிற்சியால் வலுவாக்கலாம். சிறிய முயற்சிகள் போதும், உதாரணத்திற்கு ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்துக்கு அறிவிப்புகளை அணைத்துவிடுங்கள், ஒரே பணியில் மட்டும் கவனம் செலுத்துங்கள். மனம் விலகினாலும் மீண்டும் மெதுவாக திருப்புங்கள். சில வாரங்களில் மூளை புதிய முறைக்கு தன்னை அடக்கிக் கொள்கிறது.

இதன் பலன் வெறும் உற்பத்தித்திறனில் மட்டும் அல்ல. ஆழ்ந்த கவனம் நம்மை கடழற என்ற நிலைக்கு அழைக்கிறது. அங்கு நேரமே மறைந்து போகிறது. ஒரு இசைக்கலைஞன் மேடையில் மூழ்குவது, ஓவியர் ஓவியத்தில் கரையுவது, அல்லது விஞ்ஞானி ஆராய்ச்சியில் மூழ்குவது போலவே இந்த நிலை இருக்கும்.

ஆனால் நாம் கவனத்தை இழந்துவிட்டால்? அது ஒரு தனிப்பட்ட சிக்கல் மட்டுமல்ல, சமூக சிக்கலாகவும் மாறும். யாரும் ஆழ்ந்த உரையாடலை நடத்த முடியாமல், ஒரு புத்தகத்தைப் படிக்க முடியாமல், சிக்கலான பிரச்சனைகளை சிந்திக்க முடியாமல் போனால் என்ன ஆகும்? கவனத்தின் குறைவு, நம் எதிர்கால சவால்களை சமாளிக்க முடியாத நிலைக்கு கொண்டு செல்லும் அபாயமுண்டு.

சரி,இனி உங்களிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கிறேன்: நீங்கள் இன்னும் திசைதிருப்பல்களின் அடிமையாக இருக்கப்போகிறீர்களா? அல்லது உங்கள் கவனத்தை மீண்டும் பிடித்து, ஆழ்ந்த சிந்தனைக்கும் படைப்பாற்றலுக்கும் கதவைத் திறக்கப்போகிறீர்களா? ஒவ்வொரு முறையும் நீங்கள் கைப்பேசியை எடுக்காமல், நிகழ்காலத்தில் இருக்கத் தீர்மானிக்கிறீர்கள் என்றால், அந்தச் சிறு தருணத்தில் நீங்கள் உங்கள் மூளையின் எதிர்காலத்தையும், ஒருவேளை மனிதகுலத்தின் எதிர்காலத்தையும் மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்.