மலையக பிள்ளைகளின் போசாக்குக் குறைபாட்டு பிரச்சனைகள்!

-கண்மணி-

இலங்கையின் மைய மலைப்பகுதிகளில், தேயிலைச் சாகுபடிக்காக உருவாக்கப்பட்ட மலையகச் சமூகங்கள், நூற்றாண்டுகளாக வறுமை, ஒதுக்கல் மற்றும் சமூக புறக்கணிப்பின் சுமையைச் சுமந்துகொண்டு வாழ்கின்றன. இந்த சமூகத்தின் மிக நுண்மையான பாதிப்பு — போசாக்குக் குறைபாடு— பெரும்பாலும் பிள்ளைகளின் வாழ்வை ஆழமாகக் காயப்படுத்தியுள்ளது.

“குழந்தை பருவ ஊட்டச்சத்து குறைபாடு என்பது வெறும் உடல்நலப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல் அது சமூக சமத்துவமின்மையை பிரதிபலிக்கும் ஒரு கண்ணாடி.,” என்று யுனிசெஃப் 2023ல் வெளியிட்ட அறிக்கையில் குறிப்பிடுகிறது. அதேபோல், மலையகத்தின் குழந்தைகள் மீது நடக்கும் அமைதியான சோகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கு, பசி, கல்வி, பொருளாதாரம், ஆரோக்கியம் ஆகிய அனைத்தையும் இணைத்து ஆய்வு செய்ய வேண்டியுள்ளது.

மலையகப் பகுதிகளில் வாழும் தமிழ் தொழிலாளர் சமூகங்கள் — முக்கியமாக தேயிலை தோட்டங்களில் பணிபுரியும் குடும்பங்கள் — தங்கள் வருமானத்தின் பெரும் பகுதியை அன்றாட வாழ்க்கைச் செலவுகளுக்கே ஒதுக்குகிறார்கள். அவர்களிடம் போசாக்கு உணவுகளை வாங்கும் ஆற்றல் குறைவாகவே உள்ளது. இதன் விளைவாக, சிறுவர்கள் மற்றும் சிறுமிகள் வளர்ச்சிக் கட்டங்களில் தேவையான புரதம், இரும்பு, விட்டமின் மற்றும் கனிமச் சத்துக்கள் இல்லாமையின் காரணமாக குறைநிலை உடல் அமைப்புடன் வளர்கின்றனர்.சமீபத்திய சுகாதார அமைச்சின் தரவுகள் படி, இலங்கையின் பொதுச் சிறுவர்களில் சுமார் 15–18மூ குழந்தைகள் போசாக்குக் குறைவால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். ஆனால் மலையக தமிழ் பகுதிகளில் இந்த விகிதம் 30மூ க்கும் மேல் என குறிப்பிடப்படுகிறது.

“ஊட்டச்சத்து என்பது ஒரு குழந்தையின் விதி,” என சுகாதார நிபுணர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர் — அது மலையக சமூகத்தில் மிகவும் உண்மையான வாசகமாகும்.மலையக பிள்ளைகளின் போசாக்கு குறைபாட்டின் அடிப்படை காரணங்கள் பல அடுக்குகளாக அமைந்துள்ளன:மலையகத் தோட்டங்களில் பணிபுரியும் பெரும்பாலான பெற்றோர் தினசரி கூலி அடிப்படையில் வாழ்கின்றனர். அவர்களின் மாத வருமானம் குடும்பத் தேவைகளை பூர்த்தி செய்ய போதாது. இதனால் அவர்களுக்கு உணவில் புரதம், பால், காய்கறி, பழம் போன்ற பொருட்களைப் பெறுவது கடினமாகிறது.

பெற்றோர்கள் போசாக்கு உணவின் முக்கியத்துவத்தை அறியாத நிலையும் மிகப்பெரிய பிரச்சனையாகும். பல குடும்பங்கள் ‘அரிசி கிடைத்தால் போதும்’ என்ற எண்ணத்துடன் வாழ்கின்றன. உணவின் சத்துத்தன்மையைப் பற்றிய அறிவு குறைவாக இருப்பதால், குழந்தைகளுக்குத் தேவையான சமநிலை உணவு கிடைப்பதில்லை. இதன் காரணமாக பெண் குழந்தைகள் அதிகமாக போசாக்கு குறைவால் பாதிக்கப்படுகின்றனர்.மேலும், பால் அல்லது முட்டை போன்ற பொருட்கள் “அது விலையுயர்ந்தது” என்ற கருத்தால் தவிர்க்கப்படுகின்றன. சில சமயங்களில் மத நம்பிக்கைகளும் உணவுப் பழக்கங்களில் தடை ஏற்படுத்துகின்றன.

மலையகத்தின் சில தூர பகுதிகளில் சுத்தமான குடிநீர், நவீன சமையல் வசதிகள், சுகாதார மையங்கள் கிடைப்பதில்லை. இது சுத்தமின்மை, வயிற்றுப்போக்கு போன்ற நோய்களை ஏற்படுத்தி, குழந்தைகளின் சத்துக்கள் உறிஞ்சும் திறனை மேலும் குறைக்கிறது.போசாக்கு குறைபாடு என்பது வெறும் “பசி” அல்ல் அது ஒரு தொடர் நோய் வலையமைப்பு.போசாக்கு குறைவான குழந்தைகள் பெரும்பாலும் குறைவான உயரம், எடை மற்றும் தசை வளர்ச்சியுடன் காணப்படுகின்றனர். அவர்கள் வளர்ந்தபின் கூட உடல் சக்தி குறைவாகவே இருக்கும்.

கல்வி துறையில் பள்ளிப் படிப்பை நிறுத்தும் விகிதம் அதிகரிக்கிறது, பெண் குழந்தைகளின் இளவயது திருமணம் வாய்ப்புகளை உயர்த்துகிறது, வேலைவாய்ப்பில் சமத்துவமின்மையை உருவாக்குகிறது.

இதனால் சமூகத்தில் வறுமையின் வட்டம் தொடர்கிறது — வறுமை மற்றும் ஊட்டச்சத்து குறைபாட்டின் சுழற்சி.இலங்கை அரசு “போஷணம் 2020”, “திரிபோஷா” போன்ற திட்டங்கள் மூலம் குழந்தைகளுக்கு இலவச சத்துணவு வழங்க முயன்றாலும், மலையகப் பகுதிகளில் அது முழுமையாகச் சென்றடையவில்லை.பெரும்பாலான குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்லாமை, பெற்றோர்கள் வேலைக்கு சென்றபோது கவனிப்பு இல்லாமை போன்ற காரணங்களால் இந்த திட்டங்கள் பயனளிக்கவில்லை.மேலும், சுகாதார அலுவலகங்கள் மற்றும் கிராம சுகாதார செவிலியர்கள் அடையும் தூரமும் இப்பிரச்சனைக்கு தடையாகவே இருக்கிறது.

இந்த வாக்கியம் மலையக சமூகத்தின் எதிர்காலத்தைக் குறிக்கிறது.மலையக தமிழ் பிள்ளைகளின் போசாக்குக் குறைபாடு என்பது ஒரு சமூக நீதிப் பிரச்சனையாகும். இது உணவு பற்றாக்குறை மட்டுமல்ல, சமத்துவம், கல்வி, ஆரோக்கியம் ஆகியவற்றில் உள்ள பின்தங்கிய நிலையை வெளிப்படுத்துகிறது.போசாக்கு குறைவின் வேர்கள் பொருளாதார வறுமை, கல்வி அறிவின்மை, சமூக பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியவற்றில் உள்ளன. ஆனால் தீர்வுகளும் இதே சமூகத்திலிருந்து தோன்றக்கூடியவை – பெண்கள், ஆசிரியர்கள், தாய்மார்கள், சமூக தலைவர்கள் இணைந்து செயல்பட்டால் மட்டுமே மாற்றம் சாத்தியம்.இலங்கையின் மலையகம் ஒருநாள் பசியின் அடையாளமாக அல்ல, சத்துணவின் உதாரணமாக மாற வேண்டும். அதற்கு கல்வி, சுகாதாரம், சமத்துவம் ஆகிய மூன்று தூண்களும் ஒன்றிணைந்திருப்பதே அவசியம்.

மேலும் அரசாங்கம் இது சம்பந்தமாக அதிகமான அக்கறையை மலையக சமூகத்தின் மீது காட்ட வேண்டும் , எதிர் கட்சிகள் இது சம்பந்தமாகவும் கேள்வி கேட்கவேண்டும் . மாற்றம் என்பது கேள்விகளில் இருந்தே பிறக்கிறது . ஒரு நல்ல கேள்வி ஒரு வளமான வாழ்வை உருவாக்கும் .இதோ இந்த அரசாங்கத்தை பார்த்து நான் கேட்கிறேன் ” எங்கள் பிள்ளைகளின் ஊட்டச்சத்து குறைபட்டு பிரச்சனையை போக்க ,உங்களில் நிகழ்கால செயற்திட்டம் என்ன ?

“ஆரோக்கியமான குழந்தை ஒரு வலிமையான தேசத்தின் விதை.”