தோசைத் திருப்பலும் பிள்ளை வளர்ப்பும் அது ஒரு கலை!ஒரு கணவன் தன் மனைவிக்கு சொல்லும் முதல் பொய்!

மலைமகள் – பூண்டுலோயா – இலங்கை

எந்தப்பிள்ளைகளுக்கும் அம்மாவின் தோசைதான் பிடிக்கும் . எனக்கு என் அம்மாவின் தோசை பிடிக்கும், என் பிள்ளை க்கு தன் அம்மாவின் தோசை பிடிக்கும், பேரப்பிள்ளைகளுக்கு என் மகளின் தோசை பிடிக்கும். ஏன் என் அம்மாவுக்கு அம்மம்மாவின் தோசை பிடிக்கும். இப்படி யாரைக்கேட்டாலும் ஒரே பதில்தான் அம்மாவின் தோசையாக இருக்கும்.

தோசை சுடுவது ஒரு கலை. அது அம்மாக்கு கைவந்த கலை.
ஒரு கணவன் தன் மனைவிக்கு சொல்லும் முதல் பொய்.

“மனைவி சுடும் தோசையை அம்மா வின் தோசையை மிஞ்சி விட்டது” என்பதாகும்.

அம்மாக்களின் கைப்பக்குவத்திற்குத் தோசைகள் ஒரு சாட்சி என்றால், அவர்களின் வளர்ப்பிற்குப் பிள்ளைகள் ஒரு சாட்சி. கல் சூடாகி, மாவு ஊற்றப்பட்டு, அது பொன்னிறமாகத் திரும்புவதற்குள் எத்தனை நுணுக்கங்கள் தேவைப்படுமோ, அத்தனை நுணுக்கங்களும் ஒரு குழந்தையைச் சரியான மனிதனாக வளர்த்தெடுப்பதற்கும் தேவைப்படுகின்றன. தோசை சுடுவதை ஒரு வேலையாகப் பார்க்காமல் கலையாகப் பார்க்கும் ஒரு தாய்க்கு, பிள்ளை வளர்ப்பும் ஒரு தவமாகவே அமைகிறது.

பக்குவமும் பொறுமையும்

ஒரு தோசைக்கல்லில் மாவை ஊற்றிய உடனே அதைத் திருப்பிவிட முடியாது. அப்படிச் செய்தால் தோசை கிழிந்துவிடும். அதுபோலவே, ஒரு குழந்தை தவறு செய்யும்போதோ அல்லது நாம் ஒன்றைச் சொல்லிக் கொடுக்கும்போதோ உடனடியாக மாற்றம் நிகழ வேண்டும் என்று எதிர்பார்ப்பது தவறு. தோசை ஓரங்கள் தானாக எழுந்து வரும் வரை காத்திருப்பது போல, பிள்ளைகள் தங்கள் தவறுகளை உணரவும், புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ளவும் நாம் கால அவகாசம் கொடுக்க வேண்டும். பதற்றம் இல்லாமல் காத்திருக்கும் பொறுமையே கருகாத தோசையையும், கசக்காத உறவையும் தரும்.

மிதமான வெப்பம் (கண்டிப்பும் கனிவும்)

தோசைக்கல்லின் வெப்பம் மிக அதிகமாக இருந்தால் மாவு ஊற்றிய உடனே கருகிவிடும்; வேகாது. வெப்பம் மிகக் குறைவாக இருந்தால் தோசை கல்லோடு ஒட்டிக்கொண்டு வராது. பிள்ளை வளர்ப்பிலும் இதே விதிதான். அதிகப்படியான கண்டிப்பு பிள்ளைகளின் மனதைச் சுட்டெரித்துக் கருகச் செய்துவிடும். அவர்கள் நம்மிடம் எதையும் சொல்ல அஞ்சுவார்கள். அதேசமயம் மிக அதிகமான செல்லம் அவர்களைச் சோம்பேறியாக்கி, வாழ்க்கையில் பிடிமானம் இல்லாமல் செய்துவிடும். “மிதமான தீயில்” அன்பு கலந்த கண்டிப்போடு வளர்க்கும்போதுதான் பிள்ளை “பதமாக” உருவாகிறது.

மனநோகாமல் திருப்புதல்
தோசையைத் திருப்பும் போது ‘தோசைக்கரண்டியை மிகவும் ஆழமாகவோ அல்லது முரட்டுத்தனமாகவோ நுழைத்தால் தோசை பிய்ந்துவிடும். மென்மையாக ஓரங்களில் இருந்து ஆரம்பித்து, லாவகமாகத் திருப்ப வேண்டும். பிள்ளைகளைத் திருத்தும்போதும் இதே மென்மை தேவை. மற்றவர்கள் முன்னிலையில் அவர்களைக் கடிந்துகொள்வது அல்லது அவர்கள் மனதைக் காயப்படுத்தும் சொற்களைப் பயன்படுத்துவது தோசையைச் சிதைப்பதற்குச் சமம். எங்கே தட்ட வேண்டும், எங்கே மென்மையாகத் தூக்க வேண்டும் என்று தாய்க்குத் தெரியும். அந்த ‘லாவகம்’ தான் பிள்ளைகள் மனம் நோகாமல் அவர்கள் பாதையை மாற்ற உதவும்.

ஒவ்வொரு தோசையும் ஒரு விதம்
ஒரே மாவாக இருந்தாலும், ஒவ்வொரு தோசையும் ஒரே மாதிரி வருவதில்லை. ஒன்று முறுகலாக வரும், ஒன்று மென்மையாக வரும். அதுபோலவே, ஒரே வீட்டில் பிறந்த பிள்ளைகளாக இருந்தாலும் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு குணம் கொண்டவர்கள். ஒரு பிள்ளைக்குப் புரியும் ஒரு விஷயம், மற்றொரு பிள்ளைக்கு வேறு விதமாகச் சொன்னால்தான் புரியும். ஒரு தோசையை இன்னொரு தோசையோடு ஒப்பிடாதது போலவே, ஒரு குழந்தையை இன்னொரு குழந்தையோடு ஒப்பிடாமல் வளர்ப்பதுதான் சிறந்த வளர்ப்பு.

அம்மாக்களுக்குத் தெரியும், கல்லில் இருக்கும் தோசை கருகக் கூடாது என்பது எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவு முக்கியம் அதைத் திருப்பும் கரண்டி தோசையைக் கிழித்துவிடக் கூடாது என்பது. அன்பு எனும் நெய்யைச் சேர்த்து, பொறுமை எனும் தீயைக் குறைத்து வைத்து, மென்மை எனும் கரண்டியால் பிள்ளைகளைத் திருப்பினால், அவர்கள் வாழ்வு ருசியானதாக அமையும். கருகாத தோசையும், காயம் படாத பிள்ளைகளின் மனமுமே ஒரு தாயின் ஆகச்சிறந்த வெற்றி.