காட்சியும் கவிதையும்

– மாதவி யேர்மனி

கண்ணியமான காதல்: ஒரு மெல்லிய தருணம்

விழிகள் மூடிய அவளின் உறக்கத்தில்,
விலகும் முந்தானையை விரல்களால் மீட்கிறான்…
உரிமை கொண்டாடும் வேகம் அங்கில்லை,
உயிராய் மதிக்கும் கண்ணியமே தெரிகிறது!
யார் பார்த்தால் என்ன? – அவளுக்குத் தெரியும்,
தான் உறங்குவது அன்பெனும் அரியணையில் என்று!

1970 களில் இலங்கையில் அரசாங்க உத்தியோஸ்தர்கள் பலர் விடுமுறைக்கு வீடு வந்து பின் திரும்பிக் கண்டி,பதுளை கொழும்பு என்று பல பாகங்களுக்கும் புகையிரதத்தில் செல்வார்கள். பலர் படுக்கை இருக்கையை நீண்ட நேரப்பயணங்கள் என்றால் தெரிவு செய்வார்கள். அந்தப்பயணத்தில் நீங்களும் சென்று இருக்கலாம்,ஏன் இது நீங்களாகவும் இருக்கலாம். அன்று என் கதை என்று எண்ணிய பல கதைகள், இன்று அனுபவாயிலாக அவை பலருடைய கதை என்பதை உணரவைத்துவிட்டது.

இந்த புகைப்படம் சொல்லும் கதை மிகவும் ஆழமானது மற்றும் பண்பு சார்ந்தது. ஒரு பொது இடத்தில், அதுவும் ஒரு பயணத்தின் போது, தன் துணையின் மீது ஒரு ஆண் காட்டும் அக்கறை அவனது காதலின் முதிர்ச்சியை வெளிப்படுத்துகிறது.

பாதுகாப்பின் உணர்வு: பெண் உறக்கத்தில் இருக்கும்போது, அவளது ஆடை விலகாமல் இருக்க அந்த ஆண் மென்மையாக அதைச் சரிசெய்வது, அவள் மீது அவன் வைத்திருக்கும் மரியாதையைக் காட்டுகிறது. “அவள் என்னவள்” என்கிற உரிமை உணர்வை விட, “அவளைக் காப்பது என் கடமை” என்கிற கண்ணியமே அங்கு மேலோங்கி நிற்கிறது.
அமைதியான சூழல்: ஜன்னலுக்கு வெளியே தெரியும் மழையின் சாரலும், ரயிலின் மெல்லிய அசைவும் அந்தத் தருணத்தின் அழகைக் கூட்டுகின்றன. காதலில் வார்த்தைகளை விடச் செயல்கள் எவ்வளவு வலிமையானவை என்பதற்கு இது ஒரு சிறந்த எடுத்துக்காட்டு.
கண்ணியம்: காதல் என்பது வெறும் கவர்ச்சி சார்ந்தது அல்ல அது ஒருவருக்கொருவர் அளிக்கும் மரியாதை மற்றும் பாதுகாப்பு சார்ந்தது என்பதை இந்தப் படம் உணர்த்துகிறது.